Classificat com a: Colonialismo, Sozial | Etiquetes: Jaume d'Urgell, Republica
[Jaume d'Urgell (*) Escritor]
Aquí se fa serbir a parola “presidén” ta clamar a lo que en reyalidat ye un primer menistro u un chefe de gabinete, no un autentico presidén, porque en o 97% d’os países preseas en a ONU os presidens fan as funzions que aquí furta tu pai.
Felipe, ¿Qué se le puede deseyar a o fillo d’o complize d’un dictador que se asoma a las cuaranta añadas? Que tienga un poquet de rispeto democratico, prou que sí, como a cualsiquier atro autócrata armau. Ixo ye lo primer. En un país an que no se puede trigar a o Chefe d’Estau, os dictadors melitars- asesins u no-, son, debán de tot: insolens que biben d’o treballo alleno.
Tu, como tu pai, que siempre ha lebau a gala o malfurriar a costa d’o nuestro esfuerzo, me dixarás antis de cosa, que no faiga caso d’o protocolo con os d’a tuya estirpe tratan d’ebadir a ignominia que les rodia, ta dizir-te o mío deseyo de que restituyas de camín tot lo que nos ez sacau y te metas a treballar que ya prenzipias a tener edat.
Al escribir-te güe, soi felizitando a toda una chenerazión, Felipe, a chenerazión anterior a la mía, una chenerazión de chen formadas asabelo de bien, que manimenos, no sabe lo que ye eslechir a un presidén y que nunca no sintió rareza de fer serbir ixa parola, “presidén”, ta clamar a lo que en reyalidat ye un primer menistro u chefe de gabinete, pero no pas un presidén de berdat, porque en o 97% d’os países preseas en l’Asambleya Cheneral d’as Nazions Unidas os presidens de berdat poseyen funzions que aquí usurpa tu pai. Por exemplo, a o mando d’as Fuerzas Armadas (CE, art. 62. h).
A mayoría d’os chobens de güe no tiene nian un recosiro d’aquel diya en que tu pai, en as Cortes espanyolas, rodiau de bispes y melitars como él, churó fidelidat a las leis franquistas, aczedendo asinas a la zaguera boluntat d’o biello chenozida y obteniendo ixa corona, que nunca no será tan polida como una urna de metacrilato, plena de sobres de paper, depositaus sin medrana, ni mugas, ni engaños. A democrazia que os amigos de tu pai logrón destruyir no tenié cosa que bier con o rechinen que güe bibimos, ni con a republica que bi ha por debán. Ista chenerazión, sobreleba un Estau pribatizau y neoliberal. Producto de siete decadas de gobernar d’espaldas a la ziudadanía, sacando-nos o nuestro dreito a partizipar en os asuntos publicos. Ista prepotenzia ye parti de l’estilo etico d’a tuya familia: una mentira labrada a trabéis de sieglos de medrana, sangre, impunidat y una angluzia por os diners d’o demás.
A mayoría d’os que han naxiu en iste Estau padezión un engaño masibo que se iba posando, a o cubillar de sables, desinformazión y leis que acusan sonrollo entre churistas d’atros países. Tu y yo, lo mesmo que atros compatriotas a la fuerza, no faziemos adultos en una soziedat que, dimpués de siete decadas de contemplar como un melitar soba a suya más altera machistratura, prenzipia a estar farta de tot. Emos madurau en un país que s’abergüeña de si mesmo, que se i ha feito a amagar o suyo nombre y os suyos símbolos, plenos por siempre de sectarismo, dimpués de que se los apropiase o ex chefe de tu pai. Y agora tu, de rebés que a resta de ziudadanos, yes mirando-te de enfuelgar-te con un poder que no te perteneix.
Dica agora, te ha feito goyo de no treballar, de tener caprichos que a resta, treballando, les yeran biedaus. Tu, supuesto maximo exponén d’a sanidat publica, no has dudau en trigar a sanidat pribada siempre que te ha abiu a menester, prou que con os nuestros diners.
Pero ista soziedat, que acumula setenta añadas consecutibas d’opresión, ye empezipiando a prener conzienzia d’o suyo potenzial, d’a fuerza d’una población de 45 millons de ziudadans, que son ixo: ziudadans, no subditos, y lo sabemos. Cada begada en somos más. Sabemos que iste potenzial puede y be de tornar-se en una berdadera democrazia, ta meter o Estau a o serbizio de qui, sufren a tuya abarizia.
Tu pai siempre ha estau un solau franquista, y por ixo qui compartiban as suyas trazas y ochetibos creyeran que o suyo fillo podeba tener o mesmo festín… de no estar por a eclosión d’un esprito critico en pro d’a Republica.
Suposo que, ta os que son como busatros, ixa ye a berdadera mida de l’éxito: plegar a biello dimpués d’una bida plena de luxo sin aber treballau garra diya.
Buen cabo d’año, Capeto. Fe-me caso: quita as tuyas mans de os nuestros asuntos publicos. No se que tendrá a corona que siga capaz de fer-tos perder o tozuelo. ¡Salut y Republica aragonesa!
(*) Jaume d’Urgell ha estau condanau en zagueras por cambear o siñal royigualda por o siñal republicano español en un edifizio ofizial en Madrit. Ista carta ye inspirada en una misiba parellana escrita por Rodríguez Zapatero.
Cap comentari encara fins ara
Deixa un comentari
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>