O 8 de marzo ye o diya istorico d’a zelebrazión internazional d’as luitas d’as mullers. Estiaño consona con a chornada de reflexión y a Delegazión de Gubierno de Madrit y o Tribunal Superior de Chustizia de Madrit han considerau que a suya zelebración “puede crebrar o menester clima de reflexión y de neutralidat ideolochica”. Argumentan que podemos biolentar o libre echerzizio d’o dreito de sufrachio… Y por ixo ye lechitimo mugar o nuestro dreito de reunión y manifestazión; cuartando lo nuestro libre deseyo d’estar en as carreras, rebindicando-ie lo muito que encara nos ne manca de conseguir y festellando chuntas lo lograu.
Somos debán d’una topetada de dreitos, dizen. Somos debán d’una pillada más d’os dreitos de siempre, os d’as mullers, dezimos nusatras.
Azeptar que as mullers abemos boz propia y deseyamos chilar-la o diya 8, sin estar ligadas ta garra compromís partidista, ixo fa mal. Porque suposa sentir-nos, y suposa que no pueden fernos serbir ta joriar os suyos suposaus meritos en pro d’a igualdat, igual como sí en ferán o diya 7.
Iste feito nos contrimuestra la frachilidat de confitar as nuestras rebindicazions t’as instituzions y de lebar as nuestras luitas a la feble marguin d’aizión que nos predefinen. Queremos que as instituzions respondan a las nuestras desichencias; no queremos que nos autoricen, ni nos tutorizen, ni nos marquen o corsé d’o que podemos u no pas dezir, ni cuán podemos u no dezir-lo. A fazilidat con que se biola un dreito que creyebamos a lo menos cuasi conqueriu, como ye l’alborto, nos torna a remerar os risques de confitar-nos a o marco instituzional.
Nos trobamos carrañadas por no poder zelebrar libremén y sin enrestidas electoralistas a luita d’as mullers, como sí podrán fer as nuestras compañeras d’atras ziudaz. Somos combenzidas de que os intreses partidistas han chugau un papel zentral en l’inte d’imposar que a manifestazión d’o 8 de marzo se zelebre en Madrit o diya 7. Os nuestros dreitos se tornan en moneda de cambio, en esquimen electoral, en materia de negoziazión. Y isto fa más platera la ipocresía d’a suposada esfensa d’os dreitos d’as mullers que toz os partius aseguran buscar. A luita por a igualdat ye una medalla que toz quieren penchar-se, pero en l’inte d’a berdat s’amuestra igual como un obchetibo buedo, son parolas buedas.
Porque continamos chuntas y luzidas, somos aquí, goyosas, ta reclamar, igual como todas os añadas, pero encara mas iste 2008, o dreito a os nuestros cuerpos, a las nuestras sexualidaz dibersas, a prener as nuestras propias dezisions. T’afirmar que, dillá d’as esleczions, bi ha bida. Que os nuestros deseyos y nezesidaz traquetian a ritmo propio, no a o d’o calendario que se nos imposa de traza oportunista. Y somos seguras de no estar solencas.
Talmén iste 8 de marzo nos trobez en as carreras, sin a bendizión instituzional, a nusatras y a atras, prous, dibersas, anonimas, ziudadanas d’o diya a diya. Porque NOS HAN SACAU O DIYA, PERO NO PAS A BOZ.
Cap comentari encara fins ara
Deixa un comentari
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>