Filed under: Fendo Orella, Radio Topo | Etiquetes: Franki, Inadaptats, la gossa sorda, Mikel Laboa, POUM, Quico Sabaté, Sahara
Con trango firme va petenando hue a inchusticia.
Os opresors se disposan a dominar atrás mil anyadas más.
A violencia guarancia: “Tot continará igual.”
No s’ascuita atra voz que os dominadors,
Y en o mercau chila la explotación: “Agora ye quan escomencipio.”
Y dentre os oprimius, muitos en dicen agora:
“Nunca no se logrará lo que queremos.”
Qui encara siga vivo no diga “nunca”.
Lo firme no ye firme.
Tot no continará igual.
Quan haigan parlau os que dominan,
parlarán os dominaus.
Quí puede atrever-se a decir “nunca”?
De quí pende que siga la opresión? De nusatras.
De quí que se’n remate? De nusatras tamién
Que se’n debante aquell que ye esboldregau!
Aquell que ye perdiu, que combata!
Quí podrá aturar a qui conoix a suya condición?
Pos os vencius de hue son os vencedors de maitín
Y o “nunca” se torna en hue mesmo.
Bertold Brecht – Loa a la dialectica
Baixa u ascuita o nuestro zaguer programa en o venient vinclo:
Y remera que tamien puetz fer-lo dende o podcast d’as Radios Libres aragonesas.
Muito ha pleviu dende a muerte de Francesc Sabaté, Quico. Ahiere, o diya que se feba meyo sieglo d’o suyo zaguer sospiro en a chicota carrera de Santa Tecla de Sant Celoni, tamién i pleveba. Pero nian as anyadas ni l’inaturable chirimiri han feito cayer en l’ixubliu a historia d’iste guerrillero antifranquista que mientres una d’as etapas más foscas d’a dictadura se tornó en a pior baruca d’o rechimen. Bellas asociacions se fación cargo de que a suya fuesa amaneixiera ahiere plena de rosas. Alleno a toda celebración, a Abel Rocha, ex-secretario local de Falange, tampoco no le fació fuina la efemeride. A os suyos 88 anyos encara puet recentar que ell estió lo subcabo d’o somatén (fuerza paramilitar d’o Gubierno Civil barcelonés) que batió a Sabaté a tasament 100 metros de casa suya.
Naixiu en 1915 de L’Hospitalet de Llobregat, Quico, anarquista y militant d’a CNT, churó nunca no reblar-se debant Franco. Dimpués d’a segunda guerra mundial, Sabaté y os suyos colegas continón a suya luita exiliaus en Francia. Furtaban bancos ta financiar, por eixemplo, a propaganda antifranquista que espardiban en as suyas entradas en Barcelona. Sabaté, qualos dos chermans tamién morión a mans d’o rechimen, mató a seis hombres ligaus con a dictadura.
En aviento de 1959, Quico Sabaté encetó chunto a la suya colla de maquis a que estió a suya zaguera operación. Salión de Francia y a Guardia Civil les encorraló lo 4 de chenero de 1960 en a masía Mas Clarà, dentre Chirona y Banyoles. En o tiroteyo morión totz os hombres de Sabaté, fueras d’ell, que fuyó feriu por impactos de bala en a garra, o culo y o cuello. Podió arribar dica Fornells d’a Selva y bi puyó ta un tren con a ideya de plegar en Barcelona. O maquinista le descubrió y finalment habió de baixar en Sant Celoni. Salió correndo en busca d’o doctor Barri, pero en o suyo camín se trobó con Rocha, a qui l’heban dau treslau d’a fuyida d’o guerrillero, y qui con prou fortuna podió sacar-le a vida y rematar con l’enemigo nº 1 d’o rechimen. A suya “fita” le proporcionó grans condecoracions, como no podeba estar d’atra traza…
A Salvador Roa, de 77 anyadas, se le saliban as glarimas en viyer ahiere, por primera vegada, a fuesa de Quico Sabaté. Roa conoixió a os tres chermans Sabaté quan estió en l’exilio en a base d’Osseja, en a Cerdanya, y los aduyó proporcionándoles birolla y tabaco en os intes d’isolamiento u captura.
Filed under: Fendo Orella, muller | Etiquetes: Estixeras, Masclismo, muller
Estixeras ta Todas fa un poder ta recullir a memoria colectiva que esferents collas feministas, colectivos mixtos y individuxs, han creyada en as zagueras anyadas a partir de textos que charraban d’agresions concretas, propuestas de debat y que van dreitament endrezaus t’os nuestros espacios politicos amanaus. No’n somos as primeras… ni en seremos as zagueras…
Ista replega de textos naixe porque yéranos fartas d’a sensación de que siempre partimos de zero, cómo si nunca no s’hese planteyau un treballo en iste sentiu. Y a verdat ye que a tamás de que sí, de que iste treballo lo fesen muitas y beluns, no s’ha enantau guaire en meter-lo en practica, politizar as agresions, tener posicionamientos colectivos y accions de respuesta a istas. En contrapartida, muitas mesachas no nomás hemos continau fendo camín sino que tamién nos hemos cansas de repetir siempre lo mesmo.
Queremos denunciar que o treballo sobre agresions sexistas leva muito tiempo en o calaixo d’os movimientos socials, difuera d’achenda u de prioridat politica. Que en l’inte en o que apareixe a denuncia por parte de mesachas que fan parte d’os colectivos, os mecanismos de resistencia, minimización u o mirar-se o dido y no pas enta do iste sinyala, fan que se perda la posibilidat y as ganas d’un treballo politico sobre as agresions masclistas.
Estixeras ta Todas ye una ferramienta colectiva, una aina t’a reflexión, o debat y l’acción contra las agresions. Animar a las mesachas a denunciar, actuar, responder y a la chent en cheneral a que s’autochestionen o treballo d’esboldregar l’imachinario sexista que nos toca, nos puncha y nos nafra, que dengún no aspere estar iluminau porque o rol d’educadoras no lo queremos ta nusatras. Ya en ye prou d’explicar, sinyalar, escribir, chustificar, proposar… a violencia masclista nos deixa con pocas ganas d’estar comprendidas, más bien con a delera de que exista solidaridat, accions y reaccions, sin que no i sigamos as de siempre ta fer-la vistera.
Iste dossier ye un convite ta l’acción y ta ixo lo hemos estructurau en tres intes esferents; os primers textos nos dan o contexto a o que nos referimos, violencia en os movimientos socials, o segundo trestallo son textos que estión escritos como respuesta a agresions concretas y en o zaguer as propuestas d’acción dreita feminista.
Salut y estixeras ta todas!
Totz os chueves, semanalment, un capítol d’o dossier Tijeras para todas, textos sobre violencia masclista en os movimientos socials en La Haine.
Filed under: Antifaixismo, Aragon | Etiquetes: 4F, BIC, Coordinadora Antifaixista Zaragoza

Concierto “Ama la mosica, odia o fasixismo”
Sabado 27 de Noviembre, 20 horas
Chicharrica, KBKS, Akademia de Alkimistas, Motarrika, Aitor (HDB) & Zoko Selektah, Scarface y Mr. Pendehö
Organizau por:
BIC, Coordinadera Antifaixista y Colla de Refirme 4F
Bono de refirme
Bar Birosta c/ Universidat 3 y Urban Hell c/ Don Teobaldo 10, 5€
Conoixe o puesto o mesmo día en:
http://antifascistas.noblezabaturra.org/
http://aenrestida.wordpress.com/
Falca de radio d’o concierto:
http://www.archive.org/details/Cua_Concierto_27Noviembre_NobiembreAntifaixista2010
Filed under: Aragon
Prou!. As carreras enfurismadas
se’n debantan y parlotian
d’as grans inchurias.
Prou!. As casas petenian
de rabia esmesurada.
Y, prou!, porque bi ha
una anglucia que ya no i aspera más.
En istos tiempos ya no
quedan que carranyetas que calmar
y, dende o corazón de l’oprimiu
s’esfuga a rabia contenida.
As ciudatz d’o Sahara sombrío
se’n debantan una vegada más
ta chilar argüellosas:
Prou!. Prou!. Prou!
…………………………………….
Chejdan Mahmud Yazid, poeta saharaui,
d’o poemario “Aaiun, chilando lo que se siente”

O documental feito por as mullers de l’AMI (Assembleia da Mocidade Independentista) ta o Diya d’a Galiza Combatient, que ya estió presentau en bells centros socials d’o país, ye agora disponible en o rete ta poder estar uellau u ta la suya descarga dreita. “Guerrilheiras, asperanza d’una nueva vida” entrevista una ripa de mullers que en as décadas d’os 80 y 90 van militar en o independentismo, en organizacións politicas como l’Assembleia do Povo Unido (APU), antirrepresivas en as Juntas Galegas pola Amnistía (JuGA) u en a luita armada en as ringleras de l’Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive (EGPGC).
Mientres 1 hora y quatre menutos as protagonistas d’aquellas anyadas fablan dreitament d’a suya vivencia d’a militancia: con aciertos y errors d’o prochecto d’a época, d’a luita contra o masclismo dentro y difuera d’as propias organizacións politicas, asinas, asinas. Dentre as suyas voces s’entrepolan a-saber-lo de fotografías d’a época y retalles de prensa.
Editau por AMI y TerraLivre TV, indican en os creditos que “ista cinta ye un resumen de más de 6 horas de charradas grabadas, que serán editadas y publicadas más enta adebant ya que denguna d’as suyas parolas ye prescindible”.
O documental se puede veyer en: galizacontrainfo.org
Filed under: Cultura, Fendo Orella, Mosica | Etiquetes: No hi ha demà, Obrint Pas
Obrint Pas
No hi ha demà
Camín d’o frent, hibierno d’o 39:
hue t’escribo callau puede estar por zaguera vegada.
He cayiu preso d’a nueit y l’anyoranza
entre camins chelaus, de nieu y companyers muertos.
En fa tanto, de fredor, que no puedo ni pensar,
se me trencan as parolas en os papers mullaus.
Tot s’ha rematau y tu ya no me viyerás
y aspero que remeres o que charramos…
Ploro de rabia y la preté con as mans
y digo as parolas que m’amostrés…
No bi ha maitín
si no ye con tu,
no bi ha maitín.
No bi ha maitín
si no lo femos chuntos,
no bi ha maitín
Camín a la muerte, hibierno d’o 39:
hue t’escribo callau puede estar por zaguera vegada.
He cayiu preso fuyindo d’o zaguer frent
entre camins chelaus, de nieu y companyers muertos.
En fa tanto, de fredor, que no puedo ni pensar,
se me trencan as imachens en os míos uellos cansaus.
Tot s’ha rematau y tu ya no me viyerás
y aspero que remeres o que charramos…
Ploro de rabia y la preté con as mans
y digo as parolas que m’amostrés…
No bi ha maitín
si no ye con tu,
no bi ha maitín.
No bi ha maitín
si no lo femos chuntos,
no bi ha maitín.



