Berri Txarrak
Folklore
Cinco sieglos dimpues
trayemos t’os nuestros diyas
a mesma luenga d’Etxepare
Talment d’asti os prechuicios
pues ta tu huei y siempre
somos folklore.
Talment no te femos charrar-ne prou,
ta no existir.
Nos i hemos feito y
somos capables de blincar-nos os tuyos muros.
Encara que tranques os uellos
somos aqui mesmo.
A nusatros puetz callar-nos
a las nuestras cantas no.
Lo que creyebas que yera estrampiu
ye atra cosa inclasificable.
Talment no te femos charrar-ne prou,
ta no existir.
Nos i hemos feito y
somos capables de blincar-nos os tuyos muros.
Vistos como John Merrick
mirando-nos fito fito.
Querebas sacar-nos os dients,
pero con tot y con ixo,
aprendiemos a mosegar d’atra traza.
Qui amenista mas pruebas?
Qui en amenista?
Talment no te femos charrar-ne prou,
ta no existir.
Nos i hemos feito y
somos capables de blincar-nos os tuyos muros.
Filed under: Fendo Orella, Mosica | Etiquetes: Kortatu, La línea del frente
Kortatu
La línea del frente
Siempre m’ha intresau
ixa herga que fan servir os rastas,
fablan de barallas que no
puetz trobar en os mapas.
Para cuenta en pasar a o mío costau
porque soi una cuchilleta que camina
otri diz vivir en a linia d’o frent.
A belún se le siente quedar
en a barracala a las tres.
A las fuerzas d’a victoria querese conoixer!
Si ascuitas isto t’o tuyo esmo
ta trobar-nos en a linia d’o frent,
blinca una cleta, dobla un cantón,
en qualsiquier adoquín ye a primer linia.
Ye o rock d’a linia d’o frent
que se sienta que i yes present.
Y agora me soi convertindo
en una cuchilleta que camina
ye duro vivir en a linia d’o frent.
Te quiero y quedamos
en a barracala a las tres
con as fuerzas d’a victoria
a l’amaneixer!
Siempre m’ha intresau
ixa herga que fan servir os rastas,
fablan de barallas que no
puetz trobar en os mapas.
Ye o rock d’a linia d’o frent
que se sienta que i yes present.
Si ascuitas isto t’o tuyo esmo
ta trobar-nos en a linia d’o frent,
blinca una cleta, dobla un cantón,
en qualsiquier adoquín ye a primer linia.
Ye o rock d’a linia d’o frent
que se sienta que i yes present.
Un diya, cuenta a falordia, se declaró un gran incendio en a selva. Totz os animals en fuyoron plenos de medrana y dende luen alufraban o fuego, amedrentaus. Totz, menos o colibrí, que con as suyas chiquetas alas no deixa de fer viaches t’a fuent más amán, pilla un poquet d’augua en o suyo pico y aventa istas chislas sobre as flamas descontroladas. Dimpués d’un rato que l’armadillo lo ye viyendo en iste dondiar, le diz:
- Pero, colibrí, ¿tu yes barrenau u qué?, ¿creyes que asinas vas a rematar con l’incendio?
Y o colibrí le risponde:
- Ya sé que no, pero yo foi a mía part.
La part du colibri – Pierre Rabhi
Filed under: Internacional, Internacionalismo, Solidaridat | Etiquetes: BIC, cucha abertzale, Euskal Herria
O Bloque Independentista de Cuchas amostra o suyo refirme a o proceso de normalización politica ubierto por a Cucha Abertzale en Euskal Herria
Comunicau:
Os zaguers acontecimientos ocurrius en Euskal Herria arredol d’a situación de conflicto que vive iste país, dan buena muestra d’a disposición que tien a sociedat basca d’enantar democraticament ent’a paz. En os meses precedents se dioron trangos muit importants tals como l’anuncio d’ETA de rematar con qualsiquier actividat ofensiva, a Declaración de Bruselas u o Pacto de Gernika.
Dende o Bloque Independentista de Cuchas creyemos que a millor apuesta que se puede fer por a solución d’o conflicto ye o dialogo y a negociación entre as partz con una meyación internacional que asegure y valide o proceso. ETA ha dau agora un trango de chigants; declarar o prou de fuego y tender a man ta consiguir a tan deseyada paz, pero ya que un conflicto no ye cosa d’uno, soque de dos, a obligación por part de l’Estau espanyol y d’os suyos representants ye fer facil a resolución d’o problema d’una traza consensuada y democratica. Se gosa de decir que ha d’estar a sociedat basca, por ella mesma, a que debe solucionar o conflicto, pero hue aluframos cómo pese a dar-se as condicions que calen t’a paz no se son dando os trangos adequaus por part d’o Gubierno espanyol. Mientres ETA ha declarau un prou de fuego cheneral y verificable, y a Cucha Abertzale ha apostau por as vías nomás democraticas ta consiguir a independencia y construyir o socialismo, l’aparato de l’Estau s’adedica a dificultar o proceso. Isto se fa claro alufrando o caracter nomás politico d’as zagueras detencions ocurridas dimpués d’a Declaración de Prou de Fuego d’ETA y d’a presentación de l’acuerdo estratechico Euskal Herria Ezkerretik, subscrito por Eusko Alkartasuna, Alternatiba y Cucha Abertzale.
Entendemos que a resolución d’iste conflicto se debe dar en un marco de paz real y verdadera que deixe difuera de raso a violencia, isto exiche que deixen de estar violaus os dreitos d’a ciudadanalla basca, simpatizants u militants d’a Cucha Abertzale a quí se les empacha participar en a vida publica. Ye imprescindible ta que o proceso enante a suya participación en igualdat de condicions en vida institucional, estando condición imprescindible a suya legalización. No debemos deixar a un costau o paper favorable a la resolución d’o conflicto que deben cumplir as personas engarcholadas y represaliadas politicas, a las que se debe dar participación en iste proceso.
Ye agora o Gubierno espanyol quí debe decidir si de verdat quiere a paz u si, d’o contrario, prefiere aturar-se en posturas intransichents fendo servir o sufrimiento d’a sociedat basca por intreses politicos y electoralistas. O MLNB ye cumplindo ta con a pacificación y normalización politica.
O Bloque Independentista de Cuchas, como coordinadera d’a cucha independentista aragonesa, quiere mandar o suyo refirme y solidaridat de raso a la Cucha Abertzale que ha demostrau una tozoludez extraordinaria en l’apuesta por a paz pese a toda a represión que sufre a cada diya.
Aragón, a 18 de chinero de 2011
Dimpués de 28 diyas de revueltas, un pueblo d’o que dengún no asperaba cosa ha espaldau a o dictador que se sentiba más seguro, refirmau sin reservas por a UE y EE.UU. y por a foscor d’os meyos occidentals. Zine el Abdin Ben Alí fuyó hue de Tunez empentau por una población que ha descubierto diya sin atro, mientres cinco semanas, un poder que ignoraba poseyer. Un incident trachico, pero menor, enchegó a fusta acumulada mientres decadas de frustración economica y politica y dengún no ha puesto aturar-la.
O miercols de tardis, quan a ola de protestas heba ya crebau contra o centro d’a capital, o dictador prebó de neutralizar a menaza prometendo abandonar o cargo en 2014, devantar a censura y conceder libertatz politicas. Pero yera ya masiau tardi. “66 muertos ye un pre muit caro a cambeo de youtube“, deciban os bloguers en o ret.
Hue de maitins, a popular avenida Burguiba, en o centro d’a ciudat, se plenó d’a-saber-lo de chent que protestaba frent a o ministerio de l’Interior. Estudiants, esqueferaus, intelectuals, artesanos, chovens y viellos, hombres y mullers, deixaban platero que heban perdiu a medrana y que no yeran dispuestos a acceutar cosa que no estase a salida d’o dictador.
Si diyas antis se heba visto cremar-se a fotografía de Ben Alí, as consignas d’os ciudadanos, beluns puyaus en as finestras d’o fierizo ministerio, deixaban claro o suyo proposito: “Ben Alí c’est fini“, “Asesino”, “No‘n marcharemos dica que Ben Alí no se’n vaiga”.
Conscients d’a suya fuerza
Un mes antis, ixas mesmas personas pronunciaban o nombre de Ben Alí en voz baixa y nunca no debant de más de tres personas. Agora exichiban a chilos a suya partida, conscients d’a suya fuerza, ondeyando o sinyal d’o país y entonando un himno nacional de sopetón subversivo: “moriremos ta que a patria viva”. Quan a policía prencipió a cargar y a escape a disparar, os chovens se tornaban, re-prencipiaban o canto y s’alentaban uns a atros ta tornar t’a baralla. Dengún no invocó a Alá soque a la patria, a decencia, a democracia.
Tanimientres, en atros puestos d’a ciudat se produciban saqueus y incendios, rasmia chusticiera d’un vandalismo en realidat bien menau: yeran as luixosas mansions d’os Trabelsi, a familia politica de Ben Alí, as que se cremaban. O clan mafioso d’os Trabelsi -como os cables de Wikileaks lo describen- yera o blanco d’a ira popular. “Entornatz-nos os nuestros diners”, chilaba ixa mayoría dica hue chafada, excluida a o mesmo tiempo d’os recursos y d’as decisions.
Hue se mantienen sin dandalo as incertidumbres. Mohammed Ghanoushi, president interino, yera o primer ministro de Ben Alí. A UE y os EE.UU. van a cusirar dende amán. Pero en istos diyas en Tunez ha ocurriu un miraglo muit rarizo: o pueblo menos asperau ha espaldau a o tirano más inqüestionau. No i hai tornada ta zaga quan se deixa de creyer en os Reis Magos. Tampoco no quan se descubre en uno o poder d’a dignidat humana.
Santiago Alba Rico
Filed under: Aragon
O suyo rostro ye conoixiu mundialment y o suyo cartel a-saber-lo de reproduciu y imitau como icono d’a luita por a liberación de chenero. Geraldine, a muller que ilustra un d’os cartels más populars d’o feminismo, que portaba por lema “We Can Do It” (Podemos fer-lo), va morir iste aviento a la edat de 84 anyadas (en teneba 17 quan estió retratada).
Geraldine no tenió conoiximiento que heba estau emplegada como modelo por o popular cartel dica que lo veyó por primer vegada en una revista en l’anyo 1982, seguntes ha explicau a suya filla, que ha sinyalau que o rostro y os labios d’a modelo son os de su mai. Nomás cambea o brazo musculau, que no’n teneba mi mai”.
Os brazos musculaus que amuestra a muller d’o cartels estioron creyaus por l’artista Howar Miller en una imachen endrezada a alentar o esfuerzo colectivo d’as mullers en o suyo treballo en as fabricas mientres a Segunda Guerra Mundial; un cartel que ha pasau a la memoria colectiva como un símbolo d’o conflicto.
Como muitas mullers norteamericanas, mientres os hombres combatiban en a II Guerra Mundia, Doyle tenió que treballar en una fabrica amán de casa suya. A fayena de mullers como Doyle ocupó os titulars d’a prensa d’o momento. Precisament estió un fotografo de United Press qui va retratar a la choven y a imachen esdevenió en un poster disenyau por l’artista grafico Howard Millar ta luitar contra as vadas y l’absentismo laboral. Encara que iste va a estar a suya fin prencipal, o cartel remató estando a partir d’as anyadas ueitenta un símbolo d’o feminismo.
Fuent: www.llibertat.cat


